"ait olamamışlığın, kaybolmuşluğun, tekinsiz, ıssız, derbeder, kaybeden adamlığın prim yaptığı şu köhne gezegende bir avuç düz adam olarak seni, beni, bizi anlatmaya çalışıyoruz."
Civan Perçemi - Girizgah
Bu yıl Türkiye için Dünya Öykü Günü bildirisini Murathan Mungan yazdı ve Non Serviam için de ben yazıyorum. 14 Şubat hatrına güllere, çikolatalara ve Teddy ayılarına kenetlenmiş bir ülke için ziyadesiyle zor bir gün. Bir yanda Murathan Mungan, öte yanda ben.
İnsanoğlunun öyküleyerek anlatma aşkının yüzyıllardır sürdüğü ve bu aşkın her seferinde yepyeni sonuçlar doğurduğunu görmekten bıkmadık. Öykü, şiirden öte romandan beri konumuyla bu blogun tüm yazarlarının gönlünde IKEA ürünü bir televizyon ünitesi kadar sabitlenmiş bir yere sahip. Öyküleyerek anlatmak ise yine bu blogun yazarlarının en kötü alışkanlıklarından birisi. Kinyas Göğebakan ve Seyyit Galiyev ile ilk görüşmemizde fark etmiştim bunu: bu adamlar her şeyi yazarcasına düşünüp öyle dile getiriyor. Kendi adıma da fark edip hem rahatsızlık hem de mutluluk duyduğum alışkanlıklarımdan biridir bu. Öykü bu kadar orta yerimizdeyken bu blogun açılması ve zor günlerimizde "ta şuramızda" durması kaçınılmaz bir şeydi elbette ki, öyle değil mi? Biz hem birbirimize, hem kendimize, hem de bu blog'a tıpkı "kafamızda bir öykü oluyor"muşcasına anlatmaya devam ediyoruz.
Biz hayatta becerebildiği üç beş şeyi layıkıyla yapmaktan başka hiçbir derdi olmayan, hepsi birbirinden yakışıklı, kaybetse de kaybettiğini öykülemekten ve "şiirsel kayıp" kavramına biat etmekten ziyadesiyle çekinen bu blogun yazarları, dünyanın öyküsüne sevgilerimizi sunmak istedik. Bu yüzden blogumuzdaki en çok okunan öykülerden bir seçki sunmayı uygun gördük. Aşağıda sırasıyla bulabileceğiniz birkaç öykü, bugünü adıyla yaşayabilmenize yardımcı olacaktır umuyoruz.
Non Serviam adına Dünya Öykü Günü'nüzü kutluyor, yaşanası ve okunası öykülerle dolu bir yıl diliyorum.
Sevgiler,
Andaç Üzel
------
------
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder