İki tane keklik, gökyüzünün o uçsuz bucaksız mavisinde huzur dansının en kıvrak hareketlerini yapıyordu. Sapsarı bir başak tarlasının içindeydim. Başaklar dolu dolu, yüzleri yere dönük. rüzgar başakları gıdıklıyordu sanki. Kıkır kıkır gülüyordu başaklar. Pamuk deryası bulutların arasından gün ışığı sızıyordu. Sanki ilahi bir merdiven gibi, tanrı yeryüzüne inecekmiş gibi. Bir kelebek geçiyor burnumun önünden, hala üzerinde konduğu menekşenin kokusu..
Burası neresiydi? İlkokul kitaplarımdan bir resmin içindeydim sanki. Ve sonra sen, üzerinde beyaz, uğur böcekli bir elbise. Simsiyah saçların rüzgarın ellerinde, bir şiir gibi savruluyor. O ince belin dünyanın sonu. Tanrı'nın seni yoğurduğu ilk günkü gibisin, izleri var o ellerin biliyorum.
Ne demeliydi ki şimdi sana? Sana mavi'nin yalanlarından mı bahsetmeliydi? Yoksa sabahları bölüşmenin yeminini mi vermeliydi? doğru yanlış yok! Artık dünya devrildi. Bir ışığın içinde yaşıyoruz, sen ve ben. Artık el ele tutuşabiliriz. Kim ne diyebilirdi ki?
Yavaş yavaş yaklaşıyorum sana, başakların alkışları arasında. " İlahi bir ses, tüm yaratılmışlar arasında şarkı söylüyor" seni izliyorum. Benim en masum vatanım. Arkanı dönüp yürümeye başlıyorsun. ara ara dönüp gülümsüyorsun. Ne varsa bende peşinden git diyor. Hayır! Artık Tanrı yok. Artık yarınlar yok. Artık ne tanrıya ne de yarınlara bırakacak bir ömrüm var.
Başakların sonuna geliyoruz. Kerpiçten bir kilise. Elimi tutuyorsun. Beni kiliseye sokuyorsun. Kilise bomboş, İsa'nın huzurunda başını göğsüme yaslıyorsun. Senin sıcaklığın yüreğime fersah fersah yayılıyor. Sanki yüreğim çözülüyor. Ellerin ellerimde, gururla gülümsüyorum İsa'ya. Sen diyorsun ki"İşte, şu anda, hepsi bu yüzden geldi. İlahi bir ses tüm yaratılmışlar arasında şarkı söylüyor. Aynı anda duyduk bu şarkıyı, bu yüzden buradayız. Bu yüzden ellerin ellerimde"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder